Цитаты из книги «Дзень Святога Патрыка»

Цитаты из книги Дзень Святога Патрыка

Дзень Святога Патрыка

Издательство: Регистр , 2017
ISBN: 9789857097579

Купить книгу в магазинах:

В данный момент книги нет в продаже.

Эксперт міжнароднай моўнай камісіі Марына Дамейка прымае рашэнне прызнаць беларускую мову мёртвай, і зараз ёй патрэбна захаваць у спецыяльным архіве тое мастацтва, якое было створана на гэтай мове. Што яна паставіць на паліцы спецхрану? Каго назаўжды выкіне з гісторыі? Якім чынам на мёртвай мове можна будзе зарабіць мільярды даляраў? Ці з’явіцца ў памерлай мовы шанец? Гісторыя любові — да мужчыны, да літаратуры, да краіны — якая, на жаль, не можа скончыцца добра.

  • 1
    +

    «Разабраць архівы нашага жыцця, раскласці па фондах і вопісах нашыя дні і гады, паставіць на стэлажы драмы і камедыі нашых будняў, звычайных будняў звычайных людзей, якія раптам становяцца раманамі і аповесцямі, адшукаць галоўнае і не забыцца паставіць на палічкі неважнае, але ж любімае, здзівіцца, што засталося не тое і не такое, і навучыцца з гэтым жыць»

  • 1
    +

    «Пісьменнікі, паэты, музыкі – яны ўсе розныя. Ёсць сярод іх геніі, самазванцы, натхнёныя таленты і зацятыя працаўнікі, мужныя героі і вартыя жалю здраднікі, а часцей за ўсё – тыя, у кім адшукаеш і таго, і другога, і трэццяга, але ж усе яны падобныя адным – усе яны незвычайна эмацыянальныя. Нават на пажаўцелых канвертах, якія часам суправаджаюць старэнькія шэранькія паштовачкі і запіскі, бачна: вось тут літара расперазалася, паляцела за адведзеныя друкарняй рамкі, бо на штэмпелі вясна, і душа паэта адгукаецца яе спевам, а вось той жа почырк скукожваецца і падціскае кіпцюрыкі – значыцца, у лісце будзе нешта трывожнае і крыўднае. І калі вам кажуць, што быццам бы той ці іншы паэт быў стрыманы на эмоцыі, не верце. Не бывае паэтаў, стрыманых на эмоцыі»

  • 1
    +

    «Вось ёсць такія кнігі ў свеце, якія сваімі рытмамі і фанетыкай наўпрост ставяць чалавеку на месца глузды. Гэта як з Моцартавай гармоніяй: кажуць, гукі акордаў з п’ес геніяльнага аўстрыйца найбольш адпавядаюць хвалям і рытмам чалавечага арганізму, таму, калі паслухаць Моцарта, фізічна паздаравееш, бо кожны орган, падпарадкоўваючыся ідэальнай музычнай хвалі, пачне працаваць як след. Тое самае і з некаторымі кнігамі: яны настройваюць на ідэальнае існаванне і сэрца, і галаву. Пасля іх не застаецца перапуджаных думак, збалелых нерваў, пытанняў без адказу, трывогі ці жаху – адна толькі ўпэўненнасць у агульнай гармоніі і касмічным шчасці для кожнага з нас»

  • 1
    +

    «У кожным чалавеку, пакуль ён жыве, нібыта напружана гудзе нейкі велізарны магніт, які прыцягвае да сябе цэлую сонечную сістэму рэчаў, падзей, словаў, пачуццяў, сюжэтных скрыжаванняў, успамінаў і надзей, крыўд і дараванняў, кахання і нелюбові. І раптам – раз! Электрычнасць выключаецца, току няма, магніт пераўтвараецца ў непатрэбную жалязяку. Зоркі і планеты тваёй сістэмы разлятаюцца ў бясконцасці. І тое, што зараз ляжыць сярод апошніх шаўкоў і паркаляў – гэта зусім не тое, чым быў чалавек. Тое – заняло свае векавечныя арбіты ў Сусвеце»

  • 1
    +

    «Будзёнасць смерці, як і будзеннасць нараджэння – з гэтым цяжка мірыцца. Таму і прыдумваюць ужо пасля розныя каметы, якія нібыта праляталі над зямлёй, калі нараджаўся ягамосць, пажары, з-за якіх легендарныя мамкі нараджалі легендарных немаўлят, зоркі, ураганы, тайфуны і іншыя падзеі, якія павінны былі суправаджаць нараджэнне і смерць…»

  • 1
    +

    «Кажуць, вайна – гэта проста цяжкая праца, і калі гэта так, то ён працаваў самааддана і самаахвярна. Так, як павінен працаваць ваяр, бо і сярод іх розныя бываюць. Ён рабіў тое, чаго не мог не рабіць, і яго таварышчы адчувалі сябе лепей за яго шырокай спіной. Ягоная гісторыя складвалася так, як павінна складвацца гісторыя ваяра і героя, і ў ёй былі і верныя сябры, і прачулыя спевы, і суворы Бог, і каханая, якой будзе наканавана захлынуцца апошнім “любы, родненькі, толькі не памірай”. Ёсць людзі, жыццё якіх пішацца як песня, і нельга яе не праспяваць, нават калі некаму падабаецца, што ў добрай песні павінен быць іншы змест»

  • 1
    +

    «Калі ты раптам ставіш сабе за мэту даведацца нарэшце, які ёсць гэты чалавек на самой справе, дык не забудься да гэтага як след падрыхтавацца. Бо чакаюць цябе на гэтым сумненным шляху адны непрыемнасці»

  • 1
    +

    «Калісці я думаў, Мара, што шчасце запануе на свеце, калі мы ўсе разам пачнём размаўляць на мове і чытаць літаратуру. На нашай мове і нашую літаратуру. Гэта нас б’яднае, і мы разам паляцім да зор. Ну, ты памятаеш, я быў малады, дурны і неадукаваны. Але думаў так доўга. Потым я зразумеў, што мова і літаратура насамрэч нікога не аб’ядноўваюць. А калі аб’ядноўваюць, то не да канца і не тых. Потым аказалася, што і я не хачу аб’ядноўвацца ні з Васем з аўтаваза, ні з Кейстутам з Гародні. Бо ў нас усё такое рознае. Калі мовай валодаюць адзінкі, ты яшчэ можаш знайсці паразуменне. Калі сотні – можаш наладзіць дыялог. А калі сто адзін – усё, капец. І потым. Што яднае нас, няўжо мова? Калі нас будзе шмат, сярод нас усё адно будуць дурні і інтэлектуалы, забойцы і героі, бо чалавек існуе чалавекам незалежна ад мовы, на якой размаўляе. У нас нават гістрыі няма агульнай, бо кожны ведае толькі тое, што ведае. Сваю уласную казку. Не. Я не хачу такіх казак»

  • 1
    +

    «Дэпрэсія – гэта што? Гэта страта глабальнага сэнсу. А сэнс – ён дзе? У мове. А мова дзе? У нас. Вяртанне да вытокаў, індывідуальны падбор літаратуры для тэрапеўтычнага чытання, афірмацыі на роднай мове, пастаноўка моўнага апарату дзеля сакральная сувязі з падсвядомасцю, аднаўленне генетычных кодаў пры дапамозе граматычных сувязяў»

  • 1
    +

    «А яшчэ бывае, калі яны вяртаюцца, гэтыя былыя. І калі ты пакажаш ім свае незагойныя рубцы на сэрцы, яны адхінуць кашуню, і ты пабачыш, што рубцы на гэтых, да апошняй радзімкі знаёмых, грудзях дзіўным чынам падобныя да тваіх. Што тады расцягнула вас па розныя бакі сусветнага акіяна, так і застанецца неразумелым, бо ўжо забыліся і штармавыя папярэджанні, і прагнозы неспрыяльнага надвор’я, і блісне маланка, і рана ляжа на рану, і можа так здарыцца, што з мясам вырваныя гісторыі зноў з’яднаюцца ў адну. І вось ужо сэрца тахкае часта-часта, і ты мімаволі прыслухоўваешся да яго несцпыннай хады і разумееш, што цягнік твайго жыцця стаў на нейкія не табой пракладзеныя рэйкі, і ўсе стрэлкі пераведзеныя, і наступны прыпынак ад цябе ніякім чынам не залежыць»

Добавить цитату из книги «Дзень Святога Патрыка»


Интересные посты

Интересная рецензия

Смысл не глубок, но хоть такой-то...

Вот посмотрела на рейтинг в пять звезд, что когда-то выставила этой книге и слегка удивилась...

Новости книжного мира

Сегодня, 18 октября, в истории

В этот день родились: 1738 — Андрей Тимофеевич Болотов (ум. 1833), писатель и учёный, один из...

Заметка в блоге

Книголюб - заболевание, передающееся по наследству:)

Что делают все дети на детской площадке? Что положено - играют. А что делают читающие дети...

Интересная рецензия

Омерзительно притягательно

Одна из самых мрачных и деперессивных книг, которые я когда-либо читала. Все здесь пропитано...